Extended Piano Techniques in Theory, History and Performance Practice

Zogenaamde “uitgebreide technieken” zijn vanuit theoretisch, historisch en praktisch oogpunt altijd al op onbegrip gestuit. Hoewel de meeste ervan – bijvoorbeeld het direct op de snaren spelen, cluster- en glissandotechnieken – al meer dan twee eeuwen in een aanzienlijk deel van het pianorepertoire voorkomen, roept het gebruik van deze technieken op het podium nog steeds negatieve reacties op bij publiek, componisten, uitvoerders en stemmers, evenals bij pianobezitters. Elke eenzijdige benadering van de waardering ervan is ontoereikend gebleken: academische analyses slagen er niet in de kwestie bevredigend te behandelen, en pogingen van musici om les te geven en advies te geven over het ‘juiste’ gebruik van de technieken schieten tekort in het toepassen van een diepgaand en historisch onderbouwd perspectief.

Een uitgebreid en uitputtend overzicht van de uitgebreide technieken als geheel kan het risico verminderen dat het relevante repertoire in de vergetelheid raakt, en bijdragen aan een herwaardering van het onderwerp, wat op zijn beurt ten goede komt aan de hedendaagse professionele uitvoeringspraktijk, concertprogrammering, de belangstelling van componisten en zowel het muzikale als het muziekhistorische onderwijs. Het onderwerp en de bijbehorende terminologie worden onder de loep genomen en waar nodig (her)gedefinieerd.

De akoestische eigenschappen van de technieken worden vanuit het perspectief van de uitvoerder toegelicht om een goed inzicht te verschaffen in de manier waarop ze geluid voortbrengen. Voor het schrijven van de geschiedenis van het ‘onjuiste’ pianospel zijn meer dan 16.000 composities onder de loep genomen, waarbij manuscripten zijn vergeleken met eerste en latere uitgaven van zowel solowerken als kamermuziek en concertante muziek, zowel originele composities als bewerkingen, uit zowel de ‘klassieke’ als de ‘entertainment’-sector. Originele preparaties verzameld door John Cage werden opgespoord en minutieus beschreven, zodat alternatieven kunnen worden overwogen op basis van professionele informatie. Zowel historische opnames als persoonlijke ervaringen en interviews met componisten worden gebruikt om historische uitvoeringspraktijken in kaart te brengen. Om de pianist te helpen zich voor te bereiden op concerten met het betreffende repertoire, worden afmetingen van de interne indeling van de meest gangbare vleugels vermeld, om zo mogelijk problemen van tevoren te voorzien.