Auto-Destructieve Compositie: Uitwissing en Overblijfselen in Vergankelijke Posthumane Muziek

“Auto-Destructieve Compositie” is een term die muzikale composities beschrijft, die door interne destructieve processen tijdens hun uitvoering zichzelf vernietigen. Auto-destructieve composities zijn per definitie vergankelijk, en dagen zo de notie van een compositie als een vaststaand en herhaalbaar object uit. Een auto-destructieve compositie verdwijnt echter niet volledig. Het werk blijft voortbestaan door het behouden en (her)gebruiken van zijn overblijfselen.
Aan de basis van het onderzoek ligt de spanning tussen destructie en preservatie, die niet als tegengestelde maar als onderling verbonden processen worden beschouwd. Daarbij wordt uitgegaan van de volgende twee premissen:

1. In een poging tot behoud, zal steeds iets vernietigd worden.
2. In een poging tot vernietiging, zal steeds iets overblijven.

Voor de ontwikkeling van processen van destructie en behoud binnen compositie en klankkunst, richt het onderzoek zich voornamelijk op het gebruik van computersystemen en digitale media, waarbij artificiële intelligentie en blockchain-gebaseerde systemen een grote rol spelen.
Het onderzoek is ingebed binnen posthumanistische filosofieën die menselijk auteurschap ter discussie stellen en onderzoeken hoe niet-menselijke entiteiten, zoals AI-systemen, als mede-actoren binnen artistieke processen kunnen functioneren. Het onderzoek vertrekt vanuit media-archeologische benaderingen van technologische materialiteit, veroudering en bewaring.